Vasil Thanas Floqi (1917-1994)

Në armatën e juristëve që ka pasur Elbasani dhe që u shquan në rang kombëtar, Vasil Floqi zë një vend të veçantë përsa i përket pozicionit dhe karakterit të tij. Ai ka lindur në Elbasan në vitin 1917. 
Mbështetur në një autobiografi të tij që e ka shkruar gjatë kohës që ka qenë në pension, por edhe mbi kujtimet e së motrës Irena (Bitri) ai kreu shkollimin fillor dhe të mesëm në Liceun francez të Korçës që e mabroi në vitin 1938. Universitetin e filloi në Grenoble të Francës dhe më pas e vazhdoi në Torino të Italisë në Fakultetin Juridik ku edhe u laureua (diplomua) më 1942.
Nga korriku 1942 deri në qershor–korrik 1945, ka bërë praktikë në zyrën avokatore të të atit të tij, Thanas Floqi, në Elbasan, i cili gjithashtu kishte mbaruar studimet për jurispudencë.
Më 1945, në muajt qershor–korrik është emëruar gjyqëtar në Elbasan, dhe po në 1945, në muajin nëntor, është transferuar gjyqëtar në Shkodër, ku ka shërbyer deri në mars 1947. Më pas Vasil Floqi është transferuar në ish gjykatën Paqëtuese në Elbasan, ku ka punuar deri në mes të vitit 1948. 
Pas kësaj kohe ai është transferuar në Kukës, për rreth një vit. Nga Kukësi është transferuar në Korçë. Në shkurt të vitit 1951 është pushuar si gjyqëtar, pa ditur përse, por me të thëna nëpër gojë, sepse “nuk di të bësh luftën e klasave”. Ka qëndruar pa punë deri në shtator 1951 dhe atëherë është emëruar avokat i trans-emëruar në Gjirokastër, deri në vitin 1953. Për gjashtë muaj kohë ka punuar si jurist në Ministrinë e Tregtisë së Jashtme dhe në qershor 1954 është emëruar avokat në Elbasan, deri më 1967. 
Me krijimin e zyrës juridike është caktuar si këshilltar ligjor në Elbasan, ku ka qënë emëruar deri në ditën e daljes në pension.
Pas vitit 1991, Vasil Floqi ka punuar si gjyqëtar në Gjykatën e Kasacionit (sot Gjykata e Lartë) pasi iu vlerësua puna dhe ndershmëria në profesionin e tij. 
Ndër të tjera, motra e tij e dashur Irena (Bitri) shprehet për të vëllanë “Vasili ishte shumë i dashur dhe i qeshur, këndonte shumë bukur (kishte zë të bukur) dhe vallëzonte gjithashtu shumë bukur. Ai dinte të gjitha llojete  vallëzimeve. Ishte i palodhur dhe shumë i dashur me të gjithë. Vasili ishte i mrekullueshëm. Ishte njeri i rrallë, ai sillte gaz kur hynte në shtëpi, gjithçka qeshte me praninë e tij.
Si vëllla ai kishte dhe bënte shumë kujdes për mua. Ai donte që unë të isha e fortë dhe e shkathët. Çdo mëngjes dilnim të dy me biçikleta në rrugën që të çonte në Labinot (sot është bulevard). Vasili kujdesej shumë për shkollimin tim. Më dha mësimet e para të gjuhës frënge. Ishte i palodhur dhe shumë i dashur me të gjithë”.
Me dashurinë e një motre për vëllanë, Irena kujton se “Bisedat me babanë (Thanasin që gjithashtu ishte jurist – avokat) ishin të shpeshta për punë profesioni. Ndarjen nga jeta të  babait e përjetoi shumë keq, se babai e kishte pikë të dobët Vasilin. Ai u martua me Persefonin Koja nga Durrësi, një grua e mrekullueshme dhe kaluan një jetë shumë të bukur bashkë. 
 Pati një jetë familjare shumë të bukur, i rrethuar me dashuri të madhe si nga e shoqja dhe vajzat, ashtu edhe nga katër motrat e tij dhe nga i vëllai Agroni.
Në jetë pati tre vajza :Ermira e martuar me Jorgji Shunti, Diana e martuar me doktor Henrik Kaçulini dhe Alma e martuar me Robert Miçaço.
Vasil Floqi ka mbetur në kujtesën e elbasnasve si një njeri i respektuar nga të gjithë, që edhe me pamjen e tij të impononte ta nderoje. Por ajo që e bën këtë avokat që të mbahet mend në Elbasan është fakti që ai mbeti një jurist i ndershëm dhe i përkushtuar në ndihmë të halleve të qytetarëve duke e mrituar edhe nderimin qytetar deri sa ndërroi jetë më 1994.